Serious Drinking – “Voetbal gaat helemaal nergens over, maak je toch niet zo druk man” irriteerde een quasi-intellectueel me onlangs. Helemaal ongelijk kon ik hem niet geven, maar dat deed ik toch maar wel. Dit hele fokking leven gaat natuurlijk nergens over. Uiteindelijk is niets belangrijk. “Jawel…” reageerde de quasi-intellectueel, “…kunst bijvoorbeeld!” Tering, wat heb ik ‘m keihard uitgelachen. Met z’n kunst. Kunst is een hondendrol met een vlaggetje, sukkel! “En liefde is ook belangrijk”, voegde hij er geschrokken aan toe. Okay de liefde dan, daar had ie een puntje (kóóóóómt dat bruggetje!).
Een voetballiefhebber die bij het betreden van de tribunes van Viktoria Zizkov, Telstar, Ferro Carril of Bologna niet een beetje verliefd wordt, verdiend een stadionverbod. Levenslang! En niks geen alternatieve taakstraf!
Goddamn, ik voel echt die vlinders in m’n buik wanneer we in donker en regenachtig Dublin de tribune van Bohemians beklimmen. Lijkbleke straatjochies met vuurrood haar die vanaf de tribune proberen een ruit van een naastgelegen gebouw in te gooien. Voetbalsjaaltje strak om de nek. Lachend wegrennend voor de wijkagent. Als ik ze vraag even bij elkaar te gaan staan zodat ik een toffe foto kan maken, trekken er drie hun broek naar beneden. En natuurlijk gaan alle middelvingers omhoog. Staantribune mentaliteit. Op het hek hangt een vlag met de tekst Bohemians, Pride of Dublin naast een spandoek dat vrijheid eist voor Baskenland. De verkoper in de souvenirscaravan laat glimmend van trots zijn assortiment aan me zien. Drie soorten stickers en twee vaantjes heeft-ie. De bierdrinkers op de tribune hebben geen oog voor de onooglijke wedstrijd. Te druk met het uitlachen van de grensrechter. Geen chick in m’n buurt. En toch kriebels.
Liefde op het eerste gezicht, ik geloof er heilig in. Ik hoef een chica niet eens te zien om verliefd te worden. Sharon uit Clover bijvoorbeeld. Was ik gelijk smoorverliefd op. Ken ik van de plaat. Haar zus Karen was die skinheadgirl. Sharon rockt meer die sjieke stijl. Blond haar, zijden sjaal, tracksuit. Gek met voetbal en fucking beautiful! Een Engelse voetbalchick, je weet ze. De zanger van Serious Drinking (They may be drinkers Robin, but they’re still human beings) bezingt hoe hij lovely Sharon ontmoet. Op de staantribune, waar anders? Er breekt weer eens een gevecht uit. Niet de eerste deze middag. Logisch, we zitten niet in een theater maar een echt stadion. Complete chaos achter het doel. In de chaos vinden Sharon en de zanger elkaar. Liefde op het eerste gezicht. Damn, zo’n brute lovesong! Toen ik die track de eerste keer hoorde was ik direct stapelverliefd. Op Sharon. Geef me Sharon en ik emigreer naar Engeland. Elke zaterdagmiddag naar Norwich City. Zingend vanuit de kroeg het stadion inrollen:
Love, love, love on the terraces (x3)
Me and Sharon,Love, love, love on the terraces (x3)
She’ll never walk alone,
Love, love, love on the terraces (x3)
Hoogtepunt volgt in het laatste couplet. Sharon breekt zijn hart en, veel erger, jat zijn programmaboekje. Engelse kk-hoer! Typisch zo’n streek van de staantribune. Leve Sharon! (M veel dank)