En alweer een voortreffelijke column van Sjoerd Mossou in het AD. Hulde hulde! We kopiëren m gewoon, want mooier dan dit kunnen we het zelf niet schrijven.
Naast de tribune stond een roestige lichtmast. Het zag er wankel uit, want de stoeptegels aan de voet lagen er achteloos bij. De brandnetels groeiden precies tot onderaan het trappetje.
Zoals altijd hielden we stil bij Plough Lane, op weg naar de hondenrenbaan van Wimbledon.
Een fijne wandeling, want ieder jaar klom het mos wat verder de eretribune op. Aan het dak hing een blauw metalen bord met geelbruine letters: Welcome to Wimbledon FC. Voetbalstadions zijn het mooist in overleden toestand. Lang geleden sloop ik met een vriend de betonnen staantribune op aan de Beatrixstraat in
Breda, een paar weken na de allerlaatste wedstrijd die er ooit werd gespeeld. Een werkman liep onhandig te sjouwen met een golfplaat, maar gelukkig was hij snel weer weg.
Zitten en zwijgen, zo hoort dat in een gestorven stadion. Door je wimpers kijken en de tribunes weer langzaam vol zien stromen. Denken aan het geluid dat ooit was en nooit meer zal zijn. Het geluid van de menigte; snel aanzwellend en langzaam weer dovend. Een verlaten kaartjesloket. Een geknakt doel.
Het mooiste fotoboek dat ik ooit zag heet ‘We’re not really here’ , over het laatste seizoen van Manchester City op Maine Road. Een jaar lang legde Kevin Cummins vast wat straks zou gaan verdwijnen. Oude pisbakken, verkleurde kuipstoeltjes, een Fish&Chips-kraam op de hoek. Een boek zoals ieder hoogbejaard stadion dat verdient.
Nu het voetbal bijna overal stilligt, is dit het perfecte moment voor een bedevaart. De Wageningse Berg ligt er nog, dus langsrijden is een kleine moeite. Ook mooi: De Bosuil in Antwerpen, nog altijd in gebruik, maar allang overleden. En in Engeland is Feethams een aanrader, het oude stadion van Darlington, pal naast het (foeilelijke) nieuwe.
Vandaag of morgen rijd ik even op en neer naar Moeskroen, om op de hoofdtribune van Le Canonnier voor me uit te gaan zitten staren. In België is vaak haast geboden, want voor je het weet staat een club zo weer op uit de dood. Volgend jaar doet SK Eendracht Zulte Excelsior Moeskroen United 2010 gewoon weer lekker mee in de derde klasse. Let maar op.
Aan Plough Lane en de Beatrixstraat staan tegenwoordig huizen. Highbury en het Olympisch Stadion werden gered, maar de tribunes zijn verbouwd tot kantoren en appartementen. Prima, maar mijn smaak is het niet.
Als die nieuwe Kuip er ooit komt, moeten ze die oude Kuip vooral zo langzaam mogelijk laten wegkwijnen. Gewoon de natuur zijn werk laten doen. Mos in het Maasgebouw en houtrot in de skyboxen. Een doorgezakt dak en een woeste heide in het midden.
Mijmeren. Daar gaat het om.
Klik hier voor meer AD-columns van Sjoerd Mossou.
(dank aan Mike Mike voor de tip)