New York – We gaan vreemd en melancholiek. Moet gewoon. Omdat dit nummer van Frank Sinatra zo gruwelijk mooi en raak is. En voor iedere voetbalsupporter herkenbaar. En als je honkbal haat, denk dan gewoon aan Wimbledon en de MK Dons. Dank aan Peter voor onderstaand stuk:
Dus ik ging 10 jaar geleden op bezoek in Brooklyn. Na de gebruikelijke kennismakingsprietpraat met de vrouw des huizes, test ik de padre familias:
“Yo John, which team you’re supporting?”
Wat denk je dat ie zegt?
“Well, actually our family supports the New York Mets, but in our hearts we still feel the Dodgers”.
Over oude liefde die maar niet roesten wil…
Het is 4 oktober 1955 en heel Brooklyn staat op zijn kop. Na 5 keer eerder de World Series bereikt te hebben en daarin 5 keer verslagen te zijn door de gehate NY Yankees, komt eindelijk de victory. De trots van de wijk, honkbalclub Brooklyn Dodgers, wordt voor de eerste en enige keer in haar bestaan wereldkampioen. Eindelijk kan Brooklyn de stoere blik richting Manhattan (NY Giants) en Bronx (NY Yankees) werpen: “Brooklyn number one. One, one, one!”
Twee jaar na het winnen van de World Series wordt de club naar Los Angeles verhuisd, maar liefst 4800 kilometer westwaarts. De reden? In LA kunnen meer dollars gemaakt worden. De naam wordt gewijzigd in LA Dodgers en de club wordt daarmee de nepste club ter wereld. De hele operatie mag de grootste schandvlek in de sporthistorie worden genoemd.
Op straat, op internet en bij de inwoners zijn de Brooklyn Dodgers nog springlevend. Jassen en shirts van “Dem Bums” zijn volop verkrijgbaar. Het heldenepos van 1955 wordt van generatie op generatie overgebracht en de heldenstatus neemt inmiddels mythische proporties aan. ‘Since the Dodgers left, Brooklyn ain’t Brooklyn no more’, is een klassieke uitspraak.
In 2003 bracht ik een bezoek aan East New Yiddy. Op de fiets. Op zoek naar de plek waar Ebbets Field, het stadion van de Dodgers, moet hebben gelegen. Over Flatbush Avenue naar Crown Heights. Orthodoxe joden delen hier de straat met hangnegers. Op de plek van het in 1960 gesloopte stadion, staan nu de Ebbets Field Appartments. Slecht een plakkaat aan de muur herinnert aan het glorieuze verleden. Volgens goed New Yorkse traditie, tref ik een paar blokken verder een memorial graffitiwall die “The Boys of Summer” eert. Op deze plek debuteerde Jackie Robinson, de eerste gekleurde honkballer. Op deze plek was Babe Ruth ooit coach. Hier bezorgde Pee Wee Reese Brooklyn de wereldtitel. Heilige grond dus. Wat een barbaar moet je zijn om deze club te verhuizen en het stadion te slopen.
In het extreem sentimentele There used to be a ballpark bezingt Frank Sinatra de pijn van het verlies, zonder club en stadion bij naam te noemen. De moraal van dit verhaal? Iedere dief die het in z’n zieke kop haalt om een LA Dodgers-shirt te dragen verdient straf. Klap die clown en breng ’m die knowledge! Zeg hem “Take the J train, the D or the A if you dare… and the 2, 3, 4, 5 also comes here!”
Ja toch, je weet toch. Beautiful Brooklyn, home of the Dodgers toch!